zjawisko Nietolerancji

Jakby było mało, że nie chc± ich własni rodzice, to na dodatek nawet społeczeństwo je odrzuca. Uważaj±, że dzieci pochodzące z domu dziecka musz± być złe, zepsute już od pocz±tku. Łatwo tak powidzieć nawet nie znaj±c tych dzieci. Wielu z nich to niewinne małe istotki. zostawione, pozbawione miło¶ci, samotne. Ostatnie ciepło, jakie otrzymuj± to dobroć własnych wychowawców w domu dziecka. Nic więcej nie posiadają oprócz tych czterech ¶cian dzielonych razem z kilkoma innymi dziećmi. Zamknięte w sobie, nieszczę¶liwe, samotne. Nie jest im łatwo żyć. Może temu tak często się zdarza, że zbaczaj± na inną drogę, je¶li nikt nie zatrzyma ich w porę, nie wpoi warto¶ci, nie powie co dobre, a co złe. Jak trudne może być życie bez rodziny. Bez ciepła mamy, bez radości, bez silnej ręki taty. Dusza błądzi po ¶wiecie szukaj±c własnego miejsca. Te dzieci przez całe życie chcą, żeby je kto¶ pokochał, okazał swoj± miło¶ć, zabrał i zaopiekował się. Łatwo jest je zranić, s± bardzo wrażliwe i uczuciowe. Najlepiej sytuacje takich dzieciaków rozumiej± ci, którzy sami byli w domu dziecka. Wiedz±, co to znaczy tam żyć, co się przeżywa. I chyba to oni często, choć nie jedynie decyduj± się na adopcję. Chc± uszczę¶liwić przynajmniej jedno dziecko.