Niepełnosprawni
Carpe Diem- żyj chwil±. Wydaje się, że skądś to znam? To hasło Horacego, ¶redniowieczne, renesansowe. Mimo to cały czas aktualne. Łatwo jest żyć chwil±. Tak, ale prosto też o to, żeby chwila była złudna, a jej następstwa ci±gnęły się za nami przez całe nasze życie. Atmosferka, znajomi zachęcają± i co nie zrobisz, tego o czym mówią już od pół godziny? Jednak jedna chwila, jedno skrzypnięcie ko¶ci i koniec młodości, pełni sił, rado¶ci życia. Wszystko. Przez jeden durny moment Wózek, kalectwo, niepełnosprawno¶ć, inne urazy. Trzeba nauczyć się tak żyć. Nikt nie powiedział, że nie będzie łatwo. Pocz±tki zawsze są najgorsze. To patrzenie ludzi na ulicy, depresja "Czemu ja?". Pretensje do wszystkich. Czy tak musiało być? Ludzie wcale nie ułatwiaj± sprawy. ¦miechy, inne spojrzenia to fakty, z którymi na co dzień musi borykać się niepełnosprawny. To mocno, ale z czasem kończy go to interesować, nie zwraca wcale na to uwagi i stara się żyć własnym życiem, budować je na od nowa, co w ogóle nie jest proste. Prawdziwych przyjaciół poznaje się jednak w biedzie. To stare polskie porzekadło. Osoba, która ma do nas dobre zamiary i na serio jej zależy nie zostawi nas. Dobrze mieć takich przyjaciół. Oni potrafi± nas pokochać, a nie tylko patrzeć z góry.